Met Station d’Artistes lanceerde C-mine in de zomer van 2025 een nieuwe tentoonstellingsreeks voor en door kunstenaars die Limburg als uitvalsbasis kiezen. Zowel beeldende (Thom Trojanowski) als audiovisuele (Ada Güvenir) makers brachten hun werk al naar onze Galerie, telkens in een solotentoonstelling op maat van hun werk – geen keurslijf, maar ruimte in tijd en vorm, afgestemd op wat het werk nodig heeft. Guy Rubicon verzorgt met Vintuslay de derde editie.
Guy Rubicon (Houthalen, België) vertrekt vanuit zijn persoonlijke familiegeschiedenis, die nauw vervlochten is met de mijnsite van Winterslag. Zijn grootvader werkte er bijna veertig jaar bovengronds en groeide op in de eerste cité. De oudste broer van zijn grootvader zou, omwille van zijn verzet tegen het fascisme van de Tweede Wereldoorlog, een overlever van het concentratiekamp Dachau worden. In officiële dossiers werd de woonplaats van de politiek gevangene verkeerd gespeld als Vintuslay, een verbastering van Winterslag.
In zijn artistieke praktijk gebruikt Rubicon dit detail als metafoor. Thema’s als leven en dood, vergankelijkheid en conflict keren daarbij steeds terug, vaak in relatie tot de natuur. Tegelijkertijd lijkt vandaag het fascisme opnieuw aan een opmars bezig. Zit oorlog dan ingebakken in de mens? Volgens psycholoog Carl Jung moeten we onze schaduwzijde erkennen in plaats van haar te verdringen. Doen we dat niet, dan projecteren we die op de ander, met alle geweld van dien als gevolg. In zijn werk probeert Rubicon die schaduw zichtbaar te maken. Vintuslay als de schaduwzijde van Winterslag.
De naam verwijst naar wat we willen zijn: een station. Een halte op het traject van een kunstenaar. Een plek om aan te komen, te vertragen, te werken, te tonen - en opnieuw te vertrekken. Soms als tussenstop, soms als ankerpunt.
Maar de naam verwijst evengoed naar de geschiedenis van Genk als kunstenaarsdorp. Tussen 1840 en 1940 kwamen honderden landschapsschilders naar de Limburgse Kempen, aangetrokken door de poëzie van het landschap: de uitgestrekte heide, de moerassen, het zachte licht. Wat ze vastlegden, was een wereld in verandering. De opkomende mijnindustrie zou het landschap - en het dorp - ingrijpend transformeren.
Vandaag blijft Genk een plek die kunstenaars aantrekt. Niet omwille van het idyllische beeld, maar net om haar gelaagdheid. De stad spreekt nog altijd tot de verbeelding: met haar natuur, haar industrieel erfgoed, haar culturele diversiteit. Station d’Artistes wil die aantrekkingskracht tastbaar maken - door makers hier een platform te bieden én hen te laten reageren op de context die Genk hen biedt.
Benieuwd naar het Station d'Artistes van het oude Genck? In het Emile Van Dorenmuseum ontdek je de interessante periode aan de hand van schilderijen van o.a. Armand Maclot, Jean Massart en - uiteraard - Emile Van Doren.
