In de artistieke wereld van Thordur Hans Baldursson vervaagt de grens tussen menselijke performers en statische sculpturen. Zijn “levende installaties” zijn een voortdurende oefening in het in vraag stellen van objecten en systemen die we vaak als vanzelfsprekend beschouwen.

In zijn eerdere werk The men’s choir in the wall zwaaien bijvoorbeeld zeven stropdassen heen en weer aan de muur, elk reagerend op een individuele stem in een vooraf opgenomen koor. In Queue/Cue danst een twee meter hoge automatische autowasborstel op live muziek. Sculpturen en performers versmelten, en er ontstaat een symbiotische relatie die hun individuele functies overstijgt.
 

De muzikanten staan in de rij en wachten op hun cue, terwijl de borstel zijn aanwijzing uit diezelfde rij afwacht. Eén voor één nemen de muzikanten plaats, sluiten zich aan en beginnen te spelen. Hun muziek bepaalt de beweging van de borstel – en andersom.  De borstel wordt een danser, met vloeiende draaiingen, maar ook een dirigent met wilde haren en scherpe, precieze bewegingen.