Alle interviews gaan eigenlijk over de interviewers,

dat weet je toch?

Interviews gaan over de ijdelheid 

van interviewers die denken:

met mij praat jij wél. 

Ik ben degene bij wie je loslaat,

bij wie je je ware ik kunt tonen. 

Ik ben degene bij wie je tot inzichten komt

waarvan je niet eens wist dat je ze had.
 

Een journaliste gaat in gesprek met een gevierde actrice. Wat begint als een gemoedelijke Q&A ontspoort gaandeweg in een spel van bewijsdrang, kantelende machtsdynamieken en fanatieke ontmaskeringspogingen.
 

In de hoogdagen van de clickbait wagen wagen Natali Broods en Katelijne Damen zich met gespeelde openhartigheid aan de kunst van het diepte-interview om het te eren, te bevragen en te parodiëren. Zo tonen ze wat het in wezen is: geen wederkerige uitwisseling, maar een vorm van zelfsculptuur en controle – een dun laagje vernis over een chaotisch leven.

Hoe ontlok je waar je op uit bent? Wat zeg je om te beantwoorden aan wat van jou gevraagd wordt? En wie ben je als de ander jouw woorden bepaalt?