Bavo Buys en Colette Goossens zijn geen onbekenden op C-mine. Buys passeerde al met The Truthful (Lieselot Siddiki) en UP YOUR ASS (Lieselot Siddiki en Nona Demey Gallagher), goed voor een nominatie voor de Acteursgilde Theaterprijs in de categorie -35 jaar. Goossens stond vorig seizoen samen met Genkenaar Stan Martens en Laurens Aneca op onze theatervloer met Under the influence, dat geselecteerd werd voor Het Theaterfestival 2025. 

Binnenkort keren ze terug naar C-mine met hun eerste solovoorstellingen: Wild Narcissus en Being Britney. In dit dubbelinterview verkennen we de tegenstellingen en gelijkenissen tussen twee jonge makers die elk op hun eigen manier een alter ego inzetten in hun zoektocht naar een eigen artistieke identiteit. 

Bavo, iedereen kent de mythe van Narcissus, waarop jouw alter ego in Wild Narcissus gebaseerd is. Welke elementen uit die mythe spraken jou het meeste aan? 

Bavo: Initieel was dat het personage Echo. Narcissus is in de mythe een haast onaanraakbare figuur, terwijl Echo meteen veel theatrale verbeelding oproept. Als ik vandaag aan Echo denk, kom ik al snel bij AI uit: ook dat is een soort echo chamber die je simpelweg teruggeeft wat je wil horen. 

Ik ben ook 27, en dat voelt als een mijlpaal waarop je piek bereikt is. Alsof je erna begint te verwelken. Dat is waar Narcissus ook bang voor is, en dat maakt het voor mij soms moeilijk om daar een gezonde afstand van te bewaren. Tegelijk is het omarmen van dat alter ego ook een viering van narcisme. Ik merk dat het toelaten van die trekken ook werkt in de wereld.

Ik heb mezelf uitgedaagd om niet te filteren. Narcisme betekent ook: een gebrek aan schroom, machiavellisme, gaan voor wat je wil. In de voorstelling gaat het uiteindelijk over een verlangen naar magie, naar God, naar iets om naar op te kijken – en dat niet te vinden. Tot je het in jezelf begint te zoeken. In zekere zin bied ik mezelf aan als iets om naar op te kijken.

Colette, ook jij werkt met een alter ego in Being Britney: een jonge vrouw die zich Britney Spears waant tijdens een acute psychose. Hoe ben je tot dat personage gekomen? 

Colette: Voor mij voelde dat als een verademing. Psychosegevoeligheid is sinds mijn puberteit heel aanwezig in mijn familie, maar buiten medicatie en psychiatrie wordt er eigenlijk weinig over geschreven. Er bestaan weinig getuigenissen, terwijl naar schatting één op de tien mensen psychosegevoelig is. 

Tegelijk ligt het dicht bij theater. Tijdens een psychose verandert je besef van tijd en ruimte volledig en ga je betekenis geven aan dingen die daarvoor geen betekenis hadden. Voor mij voelt het bijna als een vorm van redding om daarin gehoord te worden en er een taal voor te vinden. Om die kronkels en verwarring te kunnen delen en er iets gemeenschappelijks van te maken.

Het decor wordt zo realistisch mogelijk en er zijn geen tijdsprongen. Ik wil vermijden dat wanen of hallucinaties verward worden met theatrale codes. Het doel is een inkijk te geven in wat een psychose kan zijn en tegelijk de taboes errond te doorbreken. Vaak wordt het meteen gelinkt aan drugs of aan een clichébeeld van ‘de gek die op straat staat te roepen’. Alsof het automatisch gepaard gaat met verloedering. Maar dat klopt niet. Ik wil dat het publiek als voyeur meekijkt naar een vrouw die dit in haar meest persoonlijke ruimte ervaart.

Bavo: Dat is eigenlijk wel een interessant verschil tussen onze voorstellingen. Bij Colette zit er iets voyeuristisch in – dat gevoel dat je misschien zelfs helemaal niet zou mogen kijken. Bij mij is het net het omgekeerde. Als er niemand kijkt, gebeurt het eigenlijk niet. In Being Britney maakt die vrouw haar psychose ook mee als er geen publiek is. Bij mij bestaat de voorstelling pas echt als er iemand kijkt.

 Meer info over  Wild Narcissus   Meer info over  Being Britney