Voor je live shows zal je niet alleen op het podium staan, je laat je omringen door enkele muzikanten?
Klopt, ik heb enkele super getalenteerde muzikanten bij me geroepen die ik al lange tijd ken. Zo neemt Luca Fazioli (Lo-Lee-Ta, Mojo & The Kitchen Brothers) de
zessnaar onder handen. Thomas Geysen (KRANKk) schaart zich achter de drum (fun fact: van hem kocht ik ooit nog mijn eerste drum toen ik zeven was) en Amina
Osmanu (AMOS) verzorgt mee de vocals.

Je muziek was op dat punt al klaar?
Mijn producties bevonden zich inderdaad al in een eindstadium, maar tijdens de eerste repetities in Trix merkte ik dat de band de nummers exact trachtte na te spelen. Ik stelde voor om het allemaal even te vergeten en puur op het gevoel te focussen: zo hebben ze ook mee hun eigen stempel gedrukt op de liveshow.

Nostalgie sluipt in je muziek, kan je daar wat meer over vertellen?
Dat komt inderdaad steeds terug, ook al wil ik het zelf misschien niet altijd (lacht). Als kleinzoon van Italiaanse mijnwerkers die naar Limburg trokken, wisten de verhalen
en de cités me altijd te inspireren. Ik merk dat ik een bepaalde emotie en nieuwsgierigheid heb naar hun verhaal. Dat ik hier nu als artist in residence aan de slag ga, betekent veel voor mij.

Je hebt dus al een sterke connectie met C-mine?
Zeker. Het is niet alleen een iconische locatie voor mijn show, maar ook een plek waar ik probeer om het verhaal van mijn grootouders levend te houden terwijl ik tegelijkertijd iets nieuws toevoeg. Hier komt alles samen: de rijke geschiedenis, de sfeer van de locatie, en zelfs de muziek die hier honderd jaar geleden klonk. Mijn muziek weeft al deze elementen samen tot een verhaal dat zowel verleden als toekomst omarmt.

Naast je residentie op C-mine, ben je nu ook even kind aan huis bij Trix. Waar ligt het verschil?
Beide residenties lopen tegelijkertijd, maar ik leg een andere focus. In Trix maken we de vertaalslag van de bestaande muziek naar een live context, dat houdt vooral
experimenteren met instrumenten en dynamiek in en veel repeteren. Hier op C-mine spitsen we ons toe op het visuele – de scenografie, het licht en de storytelling. Kortom: de volledige live ervaring.

Dat klinkt als een hele productie.
Dat is het ook, maar gelukkig kan ik – opnieuw – op enkele getalenteerde vrienden rekenen. Ik trok met fotograaf Daniil Lavroski naar Italië waar we verschillende beelden schoten. Niels Orens, muzikant maar ook visual artist, gaat er dan op zijn beurt weer mee aan de slag en transformeert ze naar visuals voor de show.

Je keerde dan ook echt terug naar je roots om aan je muziek te werken?
Inderdaad. Ik wil me compleet kunnen onderdompelen, en op locatie lukt dat nu eenmaal beter dan thuis. Ik moet continu geprikkeld worden: een goed bord pasta, de traditionele muziek en prachtige landschappen – allemaal elementen waaruit ik inspiratie kan putten. Als ik daar ben kan ik me even helemaal afsluiten en een nieuw universum creëren om me daar vervolgens compleet in onder te dompelen.

Traditionele muziek hoor je ook in je single 'Body from Mind'. Vormt het een rode draad in de rest?
Ik laat me inspireren door geluiden die het hele mediterrane landschap omvatten, zoals de Bouzouki, een Grieks snaarinstrument. De percussie is dan weer gebaseerd
op de Tarantella, ritmes waar mensen al eeuwenlang op dansen en feesten. Ik pluk dus bepaalde elementen, maar wil zeker geen concrete genres integreren om het niet te laten uitmonden in folktechno. Het draait voor mij om het vinden van een goede balans tussen het eren van mijn roots en het creëren van iets nieuws.

In de titel van die single zit tweespalt vervat, opzettelijk?
Sinds mijn jeugd heb ik geworsteld met mijn identiteit, pendelend tussen mijn Italiaanse en Vlaamse achtergrond. Het was moeilijk om een balans te vinden tussen de twee. Muziek schrijven werd mijn manier om met die tweestrijd om te gaan, waarbij ik elementen uit zowel mijn Italiaanse roots als mijn ervaringen uit het Belgische nachtleven samenbreng.

CELLINI LIVE - 18.10