In 2026 sta je opnieuw op C-mine met een nieuwe creatie: INHALE DELIRIUM EXHALE. Wat kunnen we verwachten?
Een werk waarin stof de hoofdrol speelt, letterlijk. Zachte zijden doeken van wel honderd meter lang rollen zich over de scène uit als golven. De performers en technici werken ermee alsof het levende wezens zijn – ze omhelzen ze, worstelen ermee, verdwijnen erin. Het is een ritueel, een oefening in mentale hygiëne. In- en uitademen. Vastgrijpen en loslaten. Alles in beweging.

Je spreekt over ‘mentale hygiëne’. Wat betekent dat voor jou?
Het is mijn manier om ruimte te maken in het hoofd. We leven in een tijd waarin alles voortdurend binnenkomt – nieuws, beelden, meningen. INHALE DELIRIUM EXHALE wil een pauze zijn. Niet als ontsnapping, maar als herijking. De zijde werkt op de zintuigen. Je voelt het, ziet het, ruikt het misschien zelfs. En tussen die lagen van zachtheid ontstaan momenten van stilte. Of juist van verwarring. Want verwarring mag er ook zijn – het kan iets waardevols losmaken.

De scenografie klinkt bijna als een personage op zich.
Absoluut. De doeken zijn niet zomaar decor, ze zijn tegenstanders, geliefden,bondgenoten. Soms nemen ze de macht over. Dan weer worden ze dooreen danser getemd. Het zijn geen objecten, maar actoren. Dat vind ik spannend: hoe iets levenloos toch leeft. Het nieuwe materialisme spreekt daarover. In INHALE DELIRIUM EXHALE wordt dat voelbaar.

Is het stuk INHALE, DELIRIUM, EXHALE een vervolg op eerdere werken als ONE SONG of Chant for Hope?
Niet letterlijk, maar het gesprek met materiaal en met de performers loopt door. In Bangladesh maakten we gipsafdrukken van woorden – hey, ssst,never. Die woorden werden tastbaar, maar brokkelden ook af. Zo is het ook met stof in INHALE DELIRIUM EXHALE: het onthult en verbergt, het is mooi én weerbarstig. Ik hou van dat spanningsveld.

Wat wil je dat het publiek voelt na afloop?
Niets specifieks. Misschien juist dat ze iets voelen, zonder dat meteen te kunnen benoemen. Dat ze iets kwijt zijn geraakt – ballast misschien – of iets gevonden hebben: een ademruimte, een verwondering. In het beste geval stappen ze naar buiten met een gevoel van: “Wat heb ik net gezien?” En tegelijk: “Dit had ik even nodig.”